De jeugd verbaast me nog steeds. Terwijl ik sommigen wil zien als een stelletje zuipende nietsnutten moet ik toch constateren dat er ook een categorie bestaat die voorziet in een diepere ondergrond. Boeiend, respectvol en hoopvol voor de toekomstige wereld die wij straks toch in hun handen leggen.
Vince behoort (gelukkig) tot de laatste categorie.
"Only God Can Judge Me" is de tekst van de tatoeage die hij onlangs op zijn rug liet zetten. Maar of hij daarover wil praten? Nou, dat moet ik dan wel voorzichtig vragen want toen zijn moeder er wat meer over wilde vertellen op haar eigen website (http://stappermellon.punt.nl) was hij niet bepaald enthousiast.
Toch maar even een gokje wagen en waarachtig, hij zegt ja. Gelijk beetpakken die handel, nietwaar?
"Ik wilde persé deze tatoeage omdat ik hem zo mooi vind. Ik had de tekst al een tijdje in mijn hoofd en ben dit voor mezelf meer gaan uitzoeken wat ik daarbij voelde. Ik merk dat mensen er zowel positief als negatief op reageren. Vooral ouderen reageren negatiever, zeker als zij de tatoeage op mijn arm zien, want die blijft zichtbaar. Op mijn werk draag ik altijd een hemd en mijn rugtatoe is dus niet te zien. De tatoe op mijn arm is meer versiering en heeft voor mij geen speciale betekenis".
Hij zit gemakkelijk onderuit gezakt op de bank, alhoewel hij voor dit interview niet echt uitblinkt van enthousiasme. Wat moet je zo'n mens als ik dan ook vertellen? En dus vraag ik hem nu maar het hemd van het lijf. Ik wil dan ook wel eens weten welke tatoes hij écht nooit zou laten zetten.
"Ik zou nooit een hartje nemen met de naam van mijn vriendin erin. Het is altijd maar de vraag of zij er na een tijdje nog zal zijn. Ik weet zeker dat ik deze tatoeage op mijn 35ste nog steeds mooi vind".
Wat doet zo'n jongen met die tekst? Geloven in God? Dat kan toch?
"Nou niet specifiek. Ik denk dat er wel wat meer is en als je hem nodig hebt hij er wel zal zijn, maar ik zie hem niet als een mens. Hij bestaat wel, maar ik geloof niet dat hij zomaar ineens langs loopt. Hij is meer in mijn gedachten, waar ik mee kan praten.
Ik geloof dat je na je dood naar een andere wereld gaat, een soort andere planeet. Ik geloof wel in een nieuw leven, maar dan ergens anders, niet op aarde. Ik geloof niet in reïncarnatie. Ik denk ook niet dat wij mensen de enige levende wezens in het heelal zijn, ik denk dat er toch wel meer is. Niet dat ik in UFO's geloof, want dat doe ik niet".
Voor zo'n 19-jarig knulletje tref ik een heel serieus mens aan die wel degelijk over dit soort zaken heeft nagedacht.
"Ik geloof ook dat je door God beoordeeld wordt. Dat je verantwoording moet afleggen voor je gedrag. Ik denk dat slechte mensen niet daar komen waar de goede heengaan. Ik weet niet waar die dan wel blijven, misschien wel in wat jullie de hel noemen. Een plaats waar veel irritatie is en waar ze geconfronteerd worden met hun eigen gedrag.
Ik ben de enige in mijn vriendenkring die een tatoeage heeft. Ze hebben nooit naar de reden gevraagd waarom ik deze tekst heb gekozen en ik heb er ook geen behoefte aan om dit nader uit te leggen. Ik heb geen zin om dit verhaal steeds opnieuw te moeten vertellen".
Nou, het is best wel een ingreep om zoiets op je rug te laten graveren. Altijd komt bij mij dan de vraag naar de pijngrens omhoog.
"Het rechte stuk van het kruis deed behoorlijk pijn. We hebben er anderhalf uur over gedaan en moesten tussendoor wel vaak stoppen. Zo om het kwartier maar later ging het beter.
Ik principe ben ik een gelovig mens. God is voor mijn geen religie en ook geen persoon. Alles komt toch eigenlijk op hetzelfde neer, zowel in de bijbel als in de koran.
De spirituele wereld van mijn moeder vind ik een heel ander terrein, dat staat los van mij. Zij gelooft toch wel in een vorm van reïncarnatie, ik niet. Ik wil ook geen donor worden. Als ik dood ga ben ik geweest wie ik ben geweest en zo wil ik ook na mijn dood blijven. Ik zal mijn lichaam nooit ter beschikking stellen van de wetenschap. Begraaf mij maar. Ik ben heel op aarde gekomen en ik wil ook weer heel weg.
Een kerk doet me helemaal niets. Je kunt overal bidden als het nodig is. Ik associeer de kerk absoluut niet met de tatoeage op mijn rug".
Ik ben wel benieuwd of er nog meer tatoes op het verlanglijstje staan.
"De tatoeage op mijn arm wil ik wel verder uitbreiden en doortrekken naar mijn schouder en dan vind ik het voorlopig wel genoeg".
Van huis uit is Vince enigszins in het katholieke geloof groot gebracht. Van vaders kant en hij leerde op school met de bijbel om te gaan. Van moeders kant was er een neutrale houding en dus werd het geloof beperkt tot de schoolbanken, als ondergrond voor een latere levensvisie.
Nou en die visie is inmiddels wel duidelijk:
"ONLY GOD CAN JUDGE ME"
---------------------------------------------
13 september 2007.
Copyright: Svati Boers-Gras
Tel. 0174-627836 of 06-2528 6510
